Dziennik refleksji - wpis czwarty 🌷

Jedne z ostatnich zajęć wyglądały zupełnie inaczej niż wcześniejsze. Najpierw na chwilę weszliśmy do sali, żeby zostały nam pokazane nam rzeczy, które można wykorzystać podczas pracy z dziećmi w terenie. Była książka o motylach, siatka do łapania motyli i pojemniki na różne małe znaleziska, jak np. biedronka :) To było takie krótkie wprowadzenie przed wyjściem, abyśmy mogły lepiej zaznajomić się z tym, co będziemy robić.

Później poszliśmy w stronę parku. Szczerze mówiąc, nie wszystko z tej części pamiętam, ponieważ było dość głośno i łatwo było się rozproszyć, więc sporo rzeczy mi umknęło. Jedyne, co pamiętam z drogi to, gdy na początku zatrzymaliśmy się przy drzewie. Jak się okazuje można niektóre rośliny jeść, głównie zapamiętałam stokrotkę, bo inne nazwy były mi nieznajome. Dopiero w samym parku zaczęło się robić ciekawiej, bo były tam większe obiekty, niż biedronka w pojemniku i łatwiej można było je dostrzec.

Najbardziej zapamiętałam moment przy wodzie. Pokazane było, jak można wyławiać małe organizmy do pojemników z wodą, żeby się im przyjrzeć z bliska. W pewnym momencie zobaczyłam płazy i byłam przekonana, że to żaby, ale szybko zostałam poprawiona, że są to ropuchy. To była dla mnie taka mała lekcja. Z tego co pamiętam, zostały one wpuszczone do pojemników z wodą, gdzie można było im się przyjrzeć. Natomiast z moją niechęcią i lekką odrazą do płazów nie skorzystałam z okazji zobaczenia ich z bliska.

Najciekawszy moment naszej wyprawy to zdecydowanie złapanie raka. Dziewczyny wyłowiły go przypadkiem i zrobiło się wokół tego spore zamieszanie, bo jak się okazało, rzadko trafia się na żywego, zdecydowanie częściej są tylko jego "pozostałości". Każdy chciał zobaczyć go z bliska, niektórzy nawet się odważyli dotknąć. Później udało się jeszcze złapać rybę, ale od razu została wypuszczona.

Te zajęcia dały mi do myślenia, że nawet my jako osoby dorosłe potrafimy się naprawdę zaangażować i ucieszyć z takich małych rzeczy. To pokazuje, że dla dzieci takie wyjścia mogą być jeszcze bardziej ekscytujące. Myślę, że to super kierunek do wykorzystania w przyszłości, bo taka nauka „na żywo” działa zupełnie inaczej niż siedzenie w sali. Z resztą nie od dziś wiadomo, że doświadczanie jest bardziej efektywne niż bierne słuchanie o czymś.

Z drugiej strony widzę też, jak łatwo w takich warunkach stracić uwagę i nie wszystko zapamiętać. To dla mnie sygnał, że przy pracy z dziećmi trzeba będzie dobrze przemyśleć organizację takich wyjść, żeby faktycznie coś z nich wyniosły. Tak czy owak, bardzo chętnie w przyszłości skorzystam z takich wyjść w mojej przyszłej pracy. Bo tak, jak ja mam wspomnienia z ostatniego wyjścia, tak chcę żeby dzieci też miały ich jak najwięcej :D